SIRIJA

Sirijska Arapska Republika je suverena država smještena u Jugozapadnoj Aziji, na području Bliskog istoka. Teritorija obuhvata prostrano područje sa dugim historijskim kontinuitetom i brojnim slojevima različitih civilizacija koje su se smjenjivale tokom vijekova. Glavni grad je Damask, dok se među veće urbane centre ubrajaju Alep, Homs, Hama i priobalna Latakija, koji predstavljaju ključna administrativna, privredna i kulturna središta države.

Sirija na zapadnoj strani izlazi na obalu Sredozemnog mora, čime ostvaruje pomorsku povezanost sa bazenom Sredozemlja. Kopnene granice dijeli na sjeveru sa Turskom, na istoku i jugoistoku sa Irakom, na jugu sa Jordanom, te na jugozapadu sa Izraelom i Libanom. Ovakav geografski položaj ostvaruje tranzitnu funkciju i povezuje prostore Mediterana sa unutrašnjošću jugozapadne Azije i Bliskog istoka.

Reljefnu strukturu Sirije čine uska obalna ravnica uz Sredozemno more, paralelni planinski lanci Ansarija i Anti-Liban, te prostrane unutrašnje visoravni i pustinjske basene. Najviša tačka države je planina Jabal al-Aynat, poznata i kao Hermon, sa nadmorskom visinom od 2.814 metara na jugozapadnoj granici sa Libanom. Istočni i jugoistočni dijelovi teritorije u potpunosti prelaze u prostrano područje sušne Sirijske pustinje.

U primorskim pojasima i zapadnim dijelovima zemlje zastupljena je mediteranska klima sa blagim i kišovitim zimama te toplim i suhim ljetima. Udaljavanjem od morske obale prema istoku uticaj Sredozemlja slabi, pa klima poprima stepski i izrazito pustinjski karakter. Ta unutrašnja područja odlikuju se znatnim dnevnim temperaturnim kolebanjima, visokim ljetnim temperaturama i znatno manjim količinama padavina tokom godine.

Najduža i najznačajnija rijeka u Siriji je Eufrat, koja protiče kroz sjeverne i istočne dijelove države i obezbjeđuje vodne resurse za poljoprivrednu proizvodnju i energetiku. Pored Eufrata, značajni vodotoci su rijeka Orontes u zapadnom dijelu zemlje i rijeka Barada koja protiče kroz regiju Damaska. Na rijeci Eufrat formirano je veliko vještačko akumulaciono jezero Assad, izgrađeno radi potreba navodnjavanja i rada hidroenergetskih postrojenja.

Sirija ima približno 22 miliona stanovnika, pri čijoj demografskoj strukturi većinu čine Arapi, uz prisustvo drugih etničkih i manjinskih zajednica poput Kurda, Turkmena i Armenaca. Službeni jezik u službenoj upotrebi je arapski. Demografska kretanja, raspored stanovništva i migracioni procesi unutar i izvan granica države pretrpjeli su značajne promjene i raseljavanja tokom višegodišnjih unutrašnjih sukoba.

Privredni sistem Sirije u osnovi se temelji na poljoprivredi, stočarstvu, te eksploataciji rezervi nafte i prirodnog gasa. Pored energetskog sektora, industrijske djelatnosti obuhvataju tekstilnu proizvodnju, prehrambenu industriju i tradicionalne zanate. Cjelokupna ekonomska infrastruktura pretrpjela je velika razaranja i materijalne štete usljed dugotrajne nestabilnosti, a zvanična valuta u platnom prometu je sirijska funta.

Kulturno naslijeđe Sirije obuhvata brojne arheološke lokalitete, historijske spomenike i stare gradske jezgre iz perioda antičkih, vizantijskih i islamskih civilizacija. Tradicionalni oblici graditeljstva, zanatstva, muzike i kulinarstva usklađeni su sa prirodnim i klimatskim uslovima bliskoistočnog podneblja, čineći prepoznatljiv identitet ove regije.